Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο θράσος και την ηθική. Και αυτή η διαφορά δεν μετριέται με τίτλους, μηχανισμούς ή «σίγουρες έδρες». Μετριέται με στάση, διαδρομή και σεβασμό.
Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε ένα φαινόμενο που δεν τιμά κανέναν. Υποψήφιοι που, αντί να δώσουν τη μάχη εκεί που ανήκουν, αναζητούν «ασφαλή καταφύγια» σε άλλους νομούς. Όχι γιατί έχουν δεσμούς με την τοπική κοινωνία, όχι γιατί υπηρέτησαν την περιοχή, αλλά γιατί θεωρούν δεδομένη την εκλογή τους μέσα από κομματικούς μηχανισμούς.
Αυτή η λογική δεν είναι πολιτική στρατηγική. Είναι πολιτική ευκολία.
Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η επιλογή του τόπου. Είναι η υποτίμηση των ανθρώπων που στάθηκαν όρθιοι σε δύσκολες στιγμές. Εκείνων που έδωσαν μάχες, συχνά άνισες, για να κρατήσουν το κόμμα ζωντανό σε κάθε γωνιά της χώρας. Που δεν είχαν «σίγουρες έδρες», αλλά είχαν ευθύνη, πίστη και παρουσία.
Η πολιτική δεν είναι μεταγραφή. Δεν είναι μετακίνηση καριέρας. Είναι σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Και αυτή δεν χτίζεται με αποφάσεις γραφείου ούτε με στήριξη μηχανισμών. Χτίζεται με ιδρώτα, παρουσία και συνέπεια.
Όταν κάποιος αγνοεί αυτή τη διαδρομή και εμφανίζεται «από το πουθενά» για να διεκδικήσει μια έδρα που άλλοι δούλεψαν για χρόνια, τότε δεν δείχνει πολιτική ικανότητα. Δείχνει απλώς τη διαφορά ανάμεσα στο θράσος και την ηθική.
Και αυτή η διαφορά, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την καλύψουν, παραμένει ορατή. Τη βλέπει η κοινωνία. Την καταγράφουν οι πολίτες. Και στο τέλος, αυτή είναι που κρίνει.
Γιατί η πραγματική πολιτική δεν φοβάται τη μάχη. Την αναζητά εκεί που έχει νόημα. Και τη δίνει δίπλα στους ανθρώπους που τη στήριξαν, όχι πάνω από αυτούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ!