Η αιφνιδιαστική απόφαση της κυβέρνησης για την πρόωρη λήξη του προγράμματος «Σπίτι μου ΙΙ» έχει προκαλέσει έντονη αναστάτωση και εύλογη αγανάκτηση σε χιλιάδες πολίτες και επαγγελματίες της αγοράς ακινήτων.

 

Πρόκειται για μια απόφαση που, στην πράξη, ακυρώνει τον προγραμματισμό ανθρώπων που κινήθηκαν με εμπιστοσύνη απέναντι στην Πολιτεία και επένδυσαν χρόνο, κόπο και χρήμα σε μια διαδικασία που αποδείχθηκε τελικά επισφαλής.

Το πρόγραμμα, ήδη επιβαρυμένο με σημαντική γραφειοκρατία, απαιτούσε μια σειρά από χρονοβόρες ενέργειες, όπως:

έκδοση ηλεκτρονικής ταυτότητας ακινήτου,

εκτιμήσεις από πιστοποιημένους εκτιμητές,

εγκρίσεις τραπεζών,

νομικούς και τεχνικούς ελέγχους.

Χιλιάδες πολίτες, έχοντας λάβει προεγκρίσεις ή βρισκόμενοι σε προχωρημένο στάδιο, προχώρησαν σε:

υπογραφή προσυμφώνων,

καταβολή προκαταβολών,

έξοδα για συμβολαιογράφους, μηχανικούς και δικηγόρους.

Σήμερα, όλοι αυτοί βρίσκονται κυριολεκτικά «στον αέρα», χωρίς σαφή εικόνα για το αν οι διαδικασίες τους θα ολοκληρωθούν ή αν θα υποστούν οριστική οικονομική ζημία.

Την ίδια στιγμή, σοβαρό πλήγμα υφίστανται και οι ιδιοκτήτες ακινήτων, οι οποίοι:

δέσμευσαν τα ακίνητά τους για μήνες,

απέρριψαν άλλες προτάσεις αγοράς,

βασίστηκαν στην εξέλιξη του προγράμματος για να ολοκληρώσουν συναλλαγές.

Με την αιφνιδιαστική διακοπή, βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με ακίνητα που παραμένουν απούλητα, σε μια αγορά που ήδη χαρακτηρίζεται από αστάθεια και αβεβαιότητα.

Η στεγαστική πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με όρους αιφνιδιασμού και χωρίς στοιχειώδη πρόβλεψη για τις επιπτώσεις. Η αξιοπιστία του κράτους αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία της αγοράς και την προστασία των πολιτών.

Η Πολιτεία οφείλει άμεσα:

να δώσει σαφείς απαντήσεις,

να προβλέψει μεταβατικές λύσεις για όσους βρίσκονται σε εξέλιξη,

να προστατεύσει τόσο τους αγοραστές όσο και τους ιδιοκτήτες από οικονομικές απώλειες που δεν τους αναλογούν.

Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με εξαγγελίες, αλλά με συνέπεια και σεβασμό στις δεσμεύσεις.

Η “υψομετρική διαφορά” της πολιτικής !!!

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στο θράσος και την ηθική. Και αυτή η διαφορά δεν μετριέται με τίτλους, μηχανισμούς ή «σίγουρες έδρες». Μετριέται με στάση, διαδρομή και σεβασμό.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε ένα φαινόμενο που δεν τιμά κανέναν. Υποψήφιοι που, αντί να δώσουν τη μάχη εκεί που ανήκουν, αναζητούν «ασφαλή καταφύγια» σε άλλους νομούς. Όχι γιατί έχουν δεσμούς με την τοπική κοινωνία, όχι γιατί υπηρέτησαν την περιοχή, αλλά γιατί θεωρούν δεδομένη την εκλογή τους μέσα από κομματικούς μηχανισμούς.

Αυτή η λογική δεν είναι πολιτική στρατηγική. Είναι πολιτική ευκολία.

Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η επιλογή του τόπου. Είναι η υποτίμηση των ανθρώπων που στάθηκαν όρθιοι σε δύσκολες στιγμές. Εκείνων που έδωσαν μάχες, συχνά άνισες, για να κρατήσουν το κόμμα ζωντανό σε κάθε γωνιά της χώρας. Που δεν είχαν «σίγουρες έδρες», αλλά είχαν ευθύνη, πίστη και παρουσία.

Η πολιτική δεν είναι μεταγραφή. Δεν είναι μετακίνηση καριέρας. Είναι σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Και αυτή δεν χτίζεται με αποφάσεις γραφείου ούτε με στήριξη μηχανισμών. Χτίζεται με ιδρώτα, παρουσία και συνέπεια.

Όταν κάποιος αγνοεί αυτή τη διαδρομή και εμφανίζεται «από το πουθενά» για να διεκδικήσει μια έδρα που άλλοι δούλεψαν για χρόνια, τότε δεν δείχνει πολιτική ικανότητα. Δείχνει απλώς τη διαφορά ανάμεσα στο θράσος και την ηθική.

Και αυτή η διαφορά, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την καλύψουν, παραμένει ορατή. Τη βλέπει η κοινωνία. Την καταγράφουν οι πολίτες. Και στο τέλος, αυτή είναι που κρίνει.

Γιατί η πραγματική πολιτική δεν φοβάται τη μάχη. Την αναζητά εκεί που έχει νόημα. Και τη δίνει δίπλα στους ανθρώπους που τη στήριξαν, όχι πάνω από αυτούς.

Σταύρος Κώστας