Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, κάποιοι άρχισαν ήδη να “μαζεύουν” τις αποφάσεις των Συνεδρίων, τις δεσμεύσεις απέναντι στον κόσμο της παράταξης και όσα μέχρι χθες παρουσιάζονταν ως αδιαπραγμάτευτες πολιτικές θέσεις.
Και εδώ γεννάται ένα σοβαρό πολιτικό και ηθικό ζήτημα.
Γιατί δεν μπορεί κάθε φορά να καλείται η βάση του ΠΑΣΟΚ να συμμετέχει σε συνέδρια, σε ψηφοφορίες, σε εσωκομματικές διαδικασίες, να δίνει πολιτικές μάχες, να υπερασπίζεται δημόσια συγκεκριμένες αποφάσεις και λίγους μήνες μετά όλα αυτά να τίθενται σε “δημιουργική ασάφεια” στο όνομα της εκλογικής τακτικής, της αλλαγής ατζέντας ή των νέων συσχετισμών που διαμορφώνονται στον πολιτικό χάρτη.
Οι πολιτικές αποφάσεις δεν είναι διαφημιστικά σποτ για να αλλάζουν ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις και τις τηλεοπτικές ισορροπίες.
Και το χειρότερο δεν είναι μόνο η αντίφαση. Είναι πως όσοι εκφράζουν προβληματισμό ή ασκούν κριτική, βαφτίζονται περίπου ως “εσωτερικοί εχθροί”, ως άνθρωποι που “κάνουν κακό στο ΠΑΣΟΚ”, ότι “δεν ξεκολλάει η βελόνα” και πως “δεν βοηθούν το κλίμα”.
Μα συγγνώμη…
Το κλίμα το χαλάει αυτός που θυμίζει τις αποφάσεις του Συνεδρίου ή αυτός που τις αδειάζει δημόσια;
Το κλίμα το διαλύει εκείνος που ζητά πολιτική συνέπεια ή εκείνος που αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα συνεργασιών, ακυρώνοντας στην πράξη όσα ειπώθηκαν προεκλογικά και εσωκομματικά;
Ο κόσμος της δημοκρατικής παράταξης δεν είναι αφελής ούτε πολιτικά αμνήμων. Έχει μνήμη, κρίση και αξιοπρέπεια. Και κυρίως έχει κουραστεί να ακούει άλλα στις αίθουσες των συνεδρίων και άλλα στα τηλεοπτικά πάνελ λίγες εβδομάδες αργότερα.
Αν κάποιοι θεωρούν ότι η πολιτική αξιοπιστία είναι “παλιά σχολή” και ότι όλα μπορούν να χωρέσουν σε επικοινωνιακές ισορροπίες της στιγμής, κάνουν μεγάλο λάθος.
Γιατί τελικά, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, δεν εκτίθενται όσοι ασκούν κριτική. Εκτίθενται όσοι αναιρούν τον ίδιο τους τον λόγο.
