Όταν η έδρα γίνεται «έδαφος» ένα πολιτικό παράδοξο στην Πρέβεζα !!!

Η πολιτική δεν είναι γεωγραφία. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να είναι. 

Κι όμως, το τελευταίο διάστημα, στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αναδύεται μια λογική που θυμίζει περισσότερο στρατηγικό σχεδιασμό κατάληψης εδάφους παρά δημοκρατική εκπροσώπηση.

Όταν κάποιο στέλεχος, απο άλλη εκλογική περιφέρεια εκλεγμένος στα ανώτατα όργανα του κόμματος και κάνοντας χρήσει αυτής της ιδιότητας, , φέρεται υποθετικά να επιδιώκει την υποψηφιότητά του στην Πρέβεζα μια  περιοχή με διαφορετικά χαρακτηριστικά, διαφορετική κοινωνική και πολιτική διαδρομή (ανέκαθεν με τα υψηλότερα εκλογικά  ποσοστά )  και, κυρίως, με ανθρώπους που εδώ και δεκαπέντε χρόνια πάλεψαν πολιτικά για να επαναφέρουν το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Ας υποθέσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει να εκλέξει μία έδρα ως δεύτερο κόμμα στην Πρέβεζα. Το ερώτημα δεν είναι αν «δικαιούται» θεσμικά να κατεβεί κάποιος εκτός νομού. Το ερώτημα είναι αν είναι πολιτικά και ηθικά νομιμοποιημένο.

Γιατί όταν η υποψηφιότητα δεν προκύπτει από τη βάση, αλλά από τον κομματικό μηχανισμό, τότε δεν μιλάμε για εκπροσώπηση· μιλάμε για κατάληψη

Και εδώ αναδύεται μια ανησυχητική ομοιότητα με το λεγόμενο δόγμα Trump μία λογική σταδιακής κατάληψης χώρου, όχι με τη συναίνεση των κατοίκων, αλλά με διοικητικές και στρατηγικές επιλογές «από τα πάνω».

Αν αυτό δεν είναι μια μορφή εσωτερικής αποικιακής πολιτικής, τότε τι είναι;

Η Πρέβεζα δεν είναι κενό πολιτικό πεδίο. Είναι ένας νομός όπου άνθρωποι κράτησαν ζωντανό το ΠΑΣΟΚ όταν αυτό κατέρρεε πανελλαδικά. Όπου στελέχη, μέλη και φίλοι έδωσαν μάχες χωρίς προσωπικά ανταλλάγματα, ιδίως οι υποψηφιότητες της προηγούμενης εκλογικής αναμέτρησης , με μοναδικό στόχο να ξαναγίνει το κόμμα υπολογίσιμη πολιτική δύναμη.

Η παράκαμψή τους, στο όνομα μιας «ασφαλούς» υποψηφιότητας, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

ότι η προσπάθεια της βάσης είναι αναλώσιμη και ότι η έδρα ανήκει στο κόμμα, όχι στην κοινωνία που τη γεννά.

Αν οι κομματικές διεργασίες δεν σέβονται τη λαϊκή βούληση και τη συλλογική προσπάθεια, τότε το πρόβλημα δεν είναι ποιος θα κατέβει υποψήφιος.

Το πρόβλημα είναι τι πολιτική αντίληψη οικοδομείται για το αύριο.

Και αυτό, ειδικά για ένα κόμμα που ιστορικά μιλούσε για συμμετοχή, αυτονομία της κοινωνίας και δημοκρατία στη βάση, δεν είναι απλώς ένα λάθος. Είναι μια επικίνδυνη αντίφαση.

Υστερόγραφο

Ένα τελευταίο, απλό αλλά απολύτως αποκαλυπτικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο:

αν τα γκάλοπ έδειχναν το ΠΑΣΟΚ τρίτο κόμμα στην Πρέβεζα, χωρίς ρεαλιστική προοπτική εκλογής έδρας, θα διεκδικούσε άραγε ο ίδιος άνθρωπος την υποψηφιότητά του στον νομό;

Ή μήπως το ενδιαφέρον γεννιέται μόνο εκεί όπου η έδρα εμφανίζεται ως «διαθέσιμη»;

Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε δεν μιλάμε για πολιτική παρουσία ή σύνδεση με την τοπική κοινωνία, αλλά για διαχείριση εκλογικής πιθανότητας.

Και αυτό ακριβώς είναι που ενισχύει την αίσθηση πως η υποψηφιότητα δεν αφορά την Πρέβεζα, αλλά την έδρα. Όχι τον τόπο, αλλά το αποτέλεσμα.

Σταύρος Κώστας

BROKER- epirus-spiti
Κτηματομεσίτης, Πραγματογνώμονας
Commercial Real Estate Expert-BPO