Θα ήθελα να μπορούσα να ταξιδέψω πίσω στον χρόνο. Όχι από νοσταλγία, αλλά για να ξαναδώ μια Φιλιππιάδα ζωντανή, με κίνηση, αισιοδοξία και προοπτική.
Σήμερα, η πόλη μας δείχνει να οδηγείται σταδιακά σε μια μορφή ερημοποίησης. Οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες είναι ελάχιστες, η εμπορική κίνηση υποτονική και η τοπική αυτοδιοίκηση μοιάζει να αρκείται στη διαχείριση της καθημερινότητας, χωρίς ένα σαφές όραμα για το μέλλον.
Παρά το γεγονός ότι η Φιλιππιάδα αποτελεί τον βασικό κόμβο σύνδεσης της Ηπείρου με το Ιόνιο, συχνά εισπράττουμε μόνο την όχληση, την κυκλοφοριακή επιβάρυνση και τις περιβαλλοντικές συνέπειες της διέλευσης, χωρίς τα αντίστοιχα αναπτυξιακά οφέλη.
Μέσα σε αυτή την εικόνα, ο πρωτογενής τομέας παραμένει η μεγάλη δύναμη της περιοχής. Οι άνθρωποι της παραγωγής συνεχίζουν να αγωνίζονται, να δημιουργούν εισόδημα και θέσεις εργασίας, παρά τις δυσκολίες και τις καταστροφές που αντιμετώπισαν τα τελευταία χρόνια. Αν αναλογιστούμε όσα πέρασαν το περασμένο καλοκαίρι, η επιμονή τους είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη.
Υπάρχει επίσης κάποια οικοδομική δραστηριότητα, όμως και αυτή συναντά ολοένα μεγαλύτερα εμπόδια λόγω της αύξησης του κόστους κατασκευής και των διεθνών οικονομικών εξελίξεων.
Κι όμως, υπάρχουν λόγοι να ελπίζουμε. Νέοι άνθρωποι, επιστήμονες δεύτερης γενιάς, επιλέγουν να μείνουν ή να επιστρέψουν στον τόπο τους και προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Το κάνουν σχεδόν μόνοι τους, χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία, επενδύοντας στις δυνάμεις τους και στην αγάπη τους για τη Φιλιππιάδα.
Δεν είναι η απαισιοδοξία που μας κυριεύει. Είναι η διαπίστωση ότι, ενώ ο ιδιωτικός τομέας δίνει καθημερινά μάχη για να κρατήσει ζωντανή την τοπική οικονομία, η πόλη μας απογυμνώνεται σταδιακά από υπηρεσίες και δομές. Οι πολίτες αναγκάζονται όλο και περισσότερο να μετακινούνται σε άλλες πόλεις για υποθέσεις που κάποτε εξυπηρετούνταν εδώ, ξοδεύοντας χρόνο, χρήμα και ενέργεια.
Η Φιλιππιάδα αξίζει περισσότερα. Αξίζει σχέδιο, διεκδίκηση, όραμα και ανθρώπους που θα παλέψουν για την ανάπτυξή της και όχι απλώς για τη διαχείριση της καθημερινότητας.
Και όταν έρθει η ώρα, όλοι μας θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά ποιους επιλέγουμε να μας διοικούν. Γιατί το μέλλον ενός τόπου δεν είναι υπόθεση της τύχης. Είναι υπόθεση επιλογών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Αφήστε το σχόλιο σας εδώ!