Στέγη με ασφάλεια, μισθώσεις με κανόνες !!!

Μια πρόταση από την εμπειρία 25 χρόνων στην αγορά ακινήτων

Του Σταύρου Κώστα

Μεσίτη ακινήτων Πιστοποιημένου εκτιμητή

Epirus-Spiti

Είκοσι πέντε χρόνια στις μισθώσεις ακινήτων έχω βρεθεί πολλές φορές ανάμεσα σε δύο αγωνίες: του ανθρώπου που αναζητά ένα σπίτι που να μπορεί να πληρώνει και του ιδιοκτήτη που θέλει να προστατεύσει την περιουσία και το εισόδημά του.

Η εμπειρία αυτή με έχει διδάξει κάτι ουσιαστικό: μια επιτυχημένη μίσθωση χρειάζεται διάρκεια, συνέπεια και εμπιστοσύνη. Το υψηλότερο ζητούμενο ενοίκιο δεν εξασφαλίζει πάντοτε το καλύτερο τελικό αποτέλεσμα για τον ιδιοκτήτη.

Σήμερα, όμως, η συζήτηση ξεπερνά μια διαπραγμάτευση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Αφορά οικογένειες που δυσκολεύονται να διατηρήσουν τη στέγη τους και νέους για τους οποίους το κόστος μιας δεύτερης κατοικίας μπορεί να γίνει εμπόδιο στις σπουδές.

Η πίεση αποτυπώνεται και στα επίσημα στοιχεία. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2025 το 26,4% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζούσε σε νοικοκυριά των οποίων το συνολικό κόστος στέγασης ξεπερνούσε το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος, έναντι 7,7% στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για συνολικό κόστος στέγασης, όχι αποκλειστικά για ενοίκιο. (ec.europa.eu)

Χρειαζόμαστε, επομένως, μια πολιτική που να δίνει άμεση ανάσα και συγχρόνως να αυξάνει τις διαθέσιμες κατοικίες.

Προτείνω ένα Εθνικό Σύμφωνο Προσιτής Μίσθωσης, με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και ανταλλάγματα.

Η απόσυρση δεν σβήνει την πρόκληση

Του Σταύρου Κώστα

Υπάρχουν νομοθετικές πρωτοβουλίες που αποκαλύπτουν τις προτεραιότητες μιας κυβέρνησης πιο καθαρά από οποιαδήποτε ομιλία. Η απόπειρα να αποκτήσει μια ιδιωτική συμφωνία ρύθμισης οφειλής ισχύ εκτελεστού τίτλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το επίμαχο άρθρο 23, που αποσύρθηκε μετά τις αντιδράσεις, προέβλεπε ότι η σύμβαση ρύθμισης μεταξύ πιστωτή και δανειολήπτη θα μπορούσε να αποτελέσει η ίδια τη βάση αναγκαστικής εκτέλεσης. Ο πιστωτής δεν θα χρειαζόταν να εξασφαλίσει προηγουμένως διαταγή πληρωμής. Η Συντονιστική Επιτροπή των Δικηγορικών Συλλόγων αντέδρασε και επιβεβαίωσε την απόσυρση, υπογραμμίζοντας την υποχρέωση της Πολιτείας να διασφαλίζει το δικαίωμα δικαστικής προστασίας. (dsa.gr)

Πίσω από τη νομική διατύπωση βρίσκεται ένα απολύτως ανθρώπινο ζήτημα: η θέση του πολίτη απέναντι στον οργανωμένο μηχανισμό είσπραξης μιας τράπεζας ή μιας εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων.

Ο δανειολήπτης που υπογράφει μια ρύθμιση προσπαθεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Αναζητά έναν βιώσιμο δρόμο αποπληρωμής. Η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει ότι αυτή η προσπάθεια συνοδεύεται από διαφάνεια, σαφείς όρους και ουσιαστικές δυνατότητες άμυνας όταν προκύπτει διαφωνία για την οφειλή.

Η κυβέρνηση επιχείρησε να προσθέσει στον πιστωτή ένα ακόμη ισχυρό εργαλείο. Και δικαιολογημένα προκαλεί αγανάκτηση η πολιτική επιλογή να διευκολύνεται η αναγκαστική εκτέλεση, όταν για τον οφειλέτη μπορεί να διακυβεύεται το σπίτι μιας ζωής.

Ως επαγγελματίας της αγοράς ακινήτων και πιστοποιημένος εκτιμητής, γνωρίζω ότι πίσω από έναν αριθμό αποτίμησης υπάρχει συχνά ο κόπος δεκαετιών. Υπάρχει οικογενειακή ασφάλεια, εργασία, αποταμίευση. Η απώλεια αυτής της περιουσίας απαιτεί αυστηρές εγγυήσεις, έλεγχο και πλήρη λογοδοσία.

Η απόσυρση ήταν αναγκαία. Δεν απαλλάσσει, όμως, την κυβέρνηση από την ευθύνη να εξηγήσει την αρχική της επιλογή.

Ποιος εισηγήθηκε τη διάταξη; Ποιο συγκεκριμένο πρόβλημα υποτίθεται ότι αντιμετώπιζε; Ποιοι φορείς συμμετείχαν στη διαμόρφωσή της; Πώς αξιολογήθηκαν οι συνέπειες για τους δανειολήπτες;

Αυτά είναι συγκεκριμένα ερωτήματα που απαιτούν δημόσιες απαντήσεις. Η αντιπολίτευση οφείλει να επιμείνει, ζητώντας την τεκμηρίωση και τα στοιχεία της διαβούλευσης.

Η είσπραξη μιας νόμιμης απαίτησης δεν δικαιολογεί την αποδυνάμωση της προστασίας του πολίτη. Και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν αποτελεί λευκή επιταγή για νομοθετικές διευκολύνσεις προς τους οικονομικά ισχυρότερους.

Το σπίτι του πολίτη δεν είναι νομοθετική λεπτομέρεια. Και η απόσυρση μιας προκλητικής διάταξης δεν μπορεί να γίνει το άλλοθι για να ξεχαστεί ποιος την κατέθεσε και γιατί.