Ούτε ένας, ούτε δύο… 620 τόνοι αποβλήτων και όλοι «έπεσαν από τα σύννεφα»!

 

Ούτε ένας, ούτε δύο… 620 τόνοι αποβλήτων από τις επιχειρήσεις Γογγάκη στην Κέρκυρα μεταφέρθηκαν μέσα σε τρεις ημέρες στη Φιλιππιάδα, κοντά στη Γέφυρα Καλογήρου.
Από την Παρασκευή μέχρι τη Δευτέρα.
Μέσα σε ένα τριήμερο και κανείς δεν είδε, δεν άκουσε, δεν υποψιάστηκε τίποτα.

Όσοι γνωρίζουν από μεταφορές ξέρουν τι σημαίνει αυτός ο όγκος: δεκάδες δρομολόγια φορτηγών, νταλίκες που διέσχιζαν τον νομό, φορτοεκφορτώσεις, διέλευση μέσα από κατοικημένες περιοχές.
Δεν μιλάμε για πέντε ή δέκα τόνους.
Μιλάμε για μια επιχείρηση μεταφοράς που μόνο αόρατη δεν θα μπορούσε να είναι.

Και όμως  τώρα όλοι δηλώνουν άγνοια.
Οι υπηρεσίες «δεν ενημερώθηκαν».
Οι αρχές «δεν γνώριζαν».
Οι τοπικοί παράγοντες «έπεσαν από τα σύννεφα».
Ακόμη και οι περίοικοι, οι ιδιοκτήτες γειτονικών οικοπέδων και σπιτιών, «δεν κατάλαβαν τίποτα».
Και όλα αυτά τη στιγμή που, κυριολεκτικά δίπλα από τον χώρο, βρισκόταν σε εξέλιξη η ετήσια εμποροπανήγυρη του Δήμου Ζηρού!

Πόση «σύμπτωση» να αντέξει κανείς;

Η κοινή γνώμη δεν είναι αφελής.
Η κοινωνία δεν μπορεί να καταπίνει άλλο το χάπι της επιλεκτικής τύφλωσης.
Η έντεχνη άγνοια είναι συνενοχή κι όταν μιλάμε για 620 τόνους αποβλήτων, δεν πρόκειται για παράλειψη αλλά για αποτυχία ευθύνης σε όλα τα επίπεδα.

Αν κάποιοι αιρετοί, θεσμικοί ή υπηρεσιακοί, γνώριζαν ή «έκαναν τα στραβά μάτια», τότε η Δικαιοσύνη οφείλει να το εξετάσει εξονυχιστικά.
Αν δεν γνώριζαν, τότε πρόκειται για θεσμική ανεπάρκεια που πρέπει να καταλογιστεί.

Γιατί όταν σε έναν Δήμο φτάνουν εκατοντάδες τόνοι αποβλήτων και κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτα, τότε δεν έχουμε απλώς ένα περιβαλλοντικό έγκλημα.
Έχουμε την απόδειξη ότι κάτι βαθύτερο σαπίζει η ευθύνη, η εγρήγορση και η αλήθεια.

Κλείσιμο καταστημάτων ΕΛΤΑ, όταν βασικές υπηρεσίες αποσύρονται, η κοινωνία συρρικνώνεται

 Αύξηση του κοινωνικού αποκλεισμού για τους κατοίκους της περιοχής συνιστά η απόφαση της διοίκησης των ΕΛΤΑ να κλείσει τα ταχυδρομικά καταστήματα σε Φιλιππιάδα,  Λούρο και Κανάλακι. Το κλείσιμο των γραφείων των ΕΛΤΑ δεν είναι μια απλή διοικητική πράξη· είναι ένα ακόμη βήμα στο μονοπάτι της συρρίκνωσης του δημόσιου χώρου και της αποδυνάμωσης της περιφέρειας. Για τις τοπικές κοινωνίες, το ταχυδρομείο είναι κάτι περισσότερο από σημείο εξυπηρέτησης• είναι ένας πυρήνας επικοινωνίας, κοινωνικής συνοχής και παρουσίας του κράτους. Όταν αυτό κλείνει δεν πλήττεται μόνο η εξυπηρέτηση, αλλά και το αίσθημα ότι το κράτος νοιάζεται και παραμένει κοντά στους πολίτες του.

Η ευημερία δεν είναι απλώς η κατά κεφαλήν έκφραση του ΑΕΠ, αλλά ο τρόπος που ο πλούτος κατανέμεται μέσα στην κοινωνία. Δεν υπάρχει πραγματική ανάπτυξη όταν αυξάνονται τα μεγέθη αλλά διευρύνονται οι ανισότητες. Η ευημερία σημαίνει πρόσβαση όλων σε βασικές υπηρεσίες, ίσες ευκαιρίες και αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, είτε κάποιος ζει στο κέντρο μιας πόλης είτε σε ένα απομακρυσμένο χωριό.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων αποκτά κρίσιμη σημασία. Όταν υπηρεσίες κοινής ωφέλειας όπως τα ΕΛΤΑ, η ενέργεια, το νερό, οι μεταφορές αντιμετωπίζονται αποκλειστικά με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, παραμερίζεται ο κοινωνικός τους ρόλος. Οι περιοχές με μικρό πληθυσμό ή χαμηλή εμπορική αξία μένουν χωρίς επαρκή εξυπηρέτηση, ενώ οι πολίτες μετατρέπονται από δικαιούχους σε «πελάτες». Οι υπηρεσίες κοινής ωφέλειας δεν είναι προνόμιο· είναι δικαίωμα και προϋπόθεση κοινωνικής ισότητας. Αν σε αυτό το πλαίσιο  εντάξουμε το κλείσιμο πολλών σχολικών  μονάδων και την υποβάθμιση των μονάδων πρωτοβάθμιας υγείας αυξάνεται η απαξίωση της περιφέρειας και διευρύνεται το δημογραφικό πρόβλημα δημιουργώντας ζήτημα βιωσιμότητας του κράτους. 

Απέναντι σε αυτή την τάση, χρειάζεται επανεπιβεβαίωση του δημόσιου χαρακτήρα βασικών δομών, αναδιοργάνωση με κοινωνικό πρόσημο και ψηφιακός μετασχηματισμός που να υπηρετεί αλλά δεν υποκαθιστά τον άνθρωπο. Η περιφέρεια χρειάζεται παρουσία και φροντίδα, όχι εγκατάλειψη.

Φιλιππιάδα: Σε ένωση εταιρειών η διαχείριση των αποβλήτων- Τι λέει το Υπουργείο Περιβάλλοντος

 

Σε ένωση εταιρειών ανατίθεται η διαχείριση και η απομάκρυνση των αποβλήτων της επιχείρησης Γογγάκη τόσο από την Κέρκυρα όσο και από την Φιλιππιάδα. Την απόφαση έλαβε το Υπουργείο Περιβάλλοντος δια του Γενικού Γραμματέα Αποβλήτων Μανώλη Γραφάκου και ανακοινώθηκε νωρίς το απόγευμα της Τετάρτης.

Το κόστος θα επιβαρύνει την επιχείρηση από την οποία προέκυψαν τα απόβλητα.

Στην ανακοίνωση που φέρει την υπογραφή του κ. Γραφάκου, περιγράφεται  το ιστορικό της υπόθεσης και τονίζεται ότι η επιχείρηση έχει την αποκλειστική ευθύνη για την αποκατάσταση της ζημιάς στο περιβάλλον αλλά και την διαχείριση των αποβλήτων.

«Μετά την έκθεση αυτοψίας, η επιχείρηση αναζήτησε ειδικό φορέα επεξεργασίας ΖΥΠ. Παρά το γεγονός ότι οι ποσότητες των ΖΥΠ ανέρχονταν κατ’ εκτίμηση σε 1.300 τόνους περίπου, η επιχείρηση επέλεξε να συνεργαστεί με εταιρεία που στις εγκαταστάσεις της δεν είχε -από την περιβαλλοντική της αδειοδότηση- τη δυνατότητα να διαχειριστεί αυτές τις ποσότητες. Έτσι ξεκίνησε η μεταφορά των αποβλήτων από την Κέρκυρα, προς τις εγκαταστάσεις μονάδας αδρανοποίησης ζωικών υποπροϊόντων και αποτέφρωσης στην Φιλιππιάδα. Όταν οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας επισκέφθηκαν το πρωί της Δευτέρας 27 Οκτωβρίου το χώρο, κατέγραψαν σημαντικές περιβαλλοντικές παραβάσεις, που καθιστούσαν απαγορευτική τη συνέχιση της διαδικασίας με το συγκεκριμένο φορέα διαχείρισης ΖΥΠ που είχε επιλέξει η επιχείρηση» τονίζεται στην ανακοίνωση.

Την ίδια μέρα, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας απέστειλε επιστολή στον Σύνδεσμο Ελληνικών Επιχειρήσεων Διαχείρισης και Μεταποίησης Ζωικών Υποπροϊόντων, με την οποία του ζητά να προβεί σε άμεση αυτοψία στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης της Κέρκυρας, ώστε να αποτυπωθούν οι ποσότητες των ΖΥΠ που έχουν απομείνει στο χώρο, καθώς και να προβεί σε εκτίμηση του κόστους για την ορθή διαχείριση των αποβλήτων αυτών. Ο Σύνδεσμος απάντησε στο Υπουργείο εγγράφως ότι η αυτοψία θα διενεργηθεί σήμερα 29 Οκτωβρίου 2025, όπως και έγινε.

Κατόπιν όλων αυτών το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, προκειμένου να διασφαλίσει την άμεση και ορθή διαχείριση των αποβλήτων ΖΥΠ από την πυρκαγιά, αναθέτει την απομάκρυνση και διαχείριση των αποβλήτων, σύμφωνα με τις υποδείξεις των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος από το χώρο της εταιρείας που επλήγη από την πυρκαγιά στην Κέρκυρα, καθώς και από το χώρο της εταιρείας που μεταφέρθηκαν  στη Φιλιππιάδα, σε ένωση εταιρειών που υποδεικνύει ο Σύνδεσμος Ελληνικών Επιχειρήσεων Διαχείρισης και Μεταποίησης Ζωικών Υποπροϊόντων. Το κόστος αυτό θα επιβαρύνει την επιχείρηση από την οποία προέκυψαν τα απόβλητα.

«Τα απόβλητα, εν προκειμένω τα ΖΥΠ, πρέπει να διαχειρίζονται με τον ορθό περιβαλλοντικά τρόπο, από αδειοδοτημένους φορείς. Εκπτώσεις σε ζητήματα διαχείρισης αποβλήτων και σε παραβάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας δεν γίνονται ανεκτές» καταλήγει η ανακοίνωση.

Ανακοίνωση Δήμου Ζηρού

 Ο Δήμος Ζηρού ενημερώθηκε αιφνιδιαστικά για τη μεταφορά και παράνομη απόθεση αποβλήτων από την κατεστραμμένη μονάδα της Κέρκυρας σε ιδιωτικό χώρο πλησίον της Γέφυρας Καλογήρου.

Δηλώνουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι:

Ο Δήμος Ζηρού δεν είχε καμία εμπλοκή ούτε γνώση στη λήψη ή εκτέλεση σχετικών αποφάσεων.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Ελληνικής Αστυνομίας, η υπόθεση έχει εξιχνιαστεί, έχουν γίνει συλλήψεις και σχηματίστηκε δικογραφία για περιβαλλοντική ρύπανση.

Στον χώρο έχουν πραγματοποιήσει αυτοψία οι υπηρεσίες της Επιθεώρησης Περιβάλλοντος Βορείου Ελλάδος και της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας, που είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιες για την αξιολόγηση της κατάστασης.

Ωστόσο, το ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στο νομικό σκέλος. Η έντονη δυσοσμία που ήδη καταγράφεται στην περιοχή δημιουργεί εύλογη και σοβαρή ανησυχία στους πολίτες. Καλούμε τις αρμόδιες αρχές να προχωρήσουν άμεσα σε ενέργειες απομάκρυνσης και ασφαλούς διαχείρισης των αποβλήτων, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η δημόσια υγεία και το περιβάλλον.

Ο Δήμος Ζηρού απαιτεί απαντήσεις για το πού και από ποιους ελήφθη η απόφαση να μεταφερθούν τα απόβλητα στη Φιλιππιάδα και ποιοι την εκτέλεσαν, σε ελάχιστη απόσταση από τον ποταμό Λούρο, ένα υδάτινο οικοσύστημα ιδιαίτερης περιβαλλοντικής σημασίας. Δηλώνει παράλληλα ότι θα εξετάσει, σε συνεργασία με νομικούς συμβούλους, κάθε δυνατότητα που του παρέχει ο νόμος για την προάσπιση της υγείας και των δικαιωμάτων της τοπικής κοινωνίας.

Σφραγίστηκε ο χώρος, δικογραφία και αναζητήσεις των υπαίτιων- Σάλος με τα καμένα από την Κέρκυρα στη Γέφυρα Καλογήρου

 

«Σφραγίστηκε» με εντολή των αρμόδιων αρχών ο ιδιωτικός χώρος κοντά στην Γέφυρα Καλογήρου όπου μεταφέρθηκαν μεγάλες ποσότητες αποβλήτων από τις καμένες εγκαταστάσεις της επιχείρησης Γογγάκη στην Κέρκυρα, φρουρείται από την ελληνική αστυνομία και παράλληλα εξελίσσεται η σύνταξη δικογραφίας για παραβάσεις της νομοθεσίας περί προστασίας περιβάλλοντος.

Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες του Epiruspost την δικογραφία έχει αναλάβει το Τμήμα Προστασίας Περιβάλλοντος της Ελληνικής Αστυνομίας στην Θεσσαλονίκη ενώ στο πλαίσιο του αυτοφώρου αναζητούνται όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση, ο αριθμός των οποίων είναι μεγάλος.

Αιφνιδιασμός με ταφή αποβλήτων της μονάδας Γογγάκη στην Γέφυρα Καλογήρου- Αυτοψίες των υπηρεσιών, επί τόπου κλιμάκιο των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος

 

Αντιμέτωπες με ένα τεράστιο πρόβλημα που προκλήθηκε εντελώς αιφνιδιαστικά είναι εδώ και λίγες ώρες οι υπηρεσίες της Πρέβεζας και ο Δήμος Ζηρού.

Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες του Epiruspost, μεγάλες ποσότητες αποβλήτων από τη μονάδα Γογγάκη που κάηκε στην Κέρκυρα, έχουν μεταφερθεί σε ιδιωτικό χώρο κοντά στην Γέφυρα Καλογήρου και ενταφιάστηκαν χωρίς να υπάρχει άδεια από τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες.Αρκετές ημέρες μετά την εκδήλωση της φωτιάς στην μονάδα ο διαχωρισμός των τροφίμων από άλλα υλικά της επιχείρησης είναι πρακτικά αδύνατος και ως εκ τούτου δύσκολα μπορούν να οδηγηθούν σε μονάδα καύσης.

Ανάμεσα στα υλικά αυτά υπάρχουν, σύμφωνα με πηγές, και σημαντικές ποσότητες πλαστικών, ιδιαίτερα ρυπογόνες για το περιβάλλον.

Ο ενταφιασμός υλικών στην περιοχή της Γέφυρας Καλογήρου έγινε μέσα στο Σαββατοκύριακο και από το πρωί έχει σημάνει συναγερμός σε όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Στον χώρο βρίσκεται διευρυμένο κλιμάκιο της Περιφερειακής Ενότητας Πρέβεζας  αποτελούμενο από τις υπηρεσίες Περιβάλλοντος, Δημόσιας Υγείας και Κτηνιατρικής  το οποίο θα προχωρήσει σε έκθεση ελέγχου.

Παράλληλα έχει φτάσει στην περιοχή Κλιμάκιο των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος από την Θεσσαλονίκη το οποίο κάνει αυτοψία στον χώρο.

Τις τελευταίες ώρες έχουν μπλοκαριστεί αρκετά φορτηγά που είχαν φτάσει από την Κέρκυρα και ανέμεναν για εναπόθεση των υλικών στο χώρο, χωρίς μέχρι τώρα να είναι γνωστό τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό, με αρκετούς να μιλούν για τον απόλυτο αιφνιδιασμό που έγινε και για μία δύσκολη κατάσταση που πρέπει να την διαχειριστούν.

Αγορά ψιλής κυριότητος και viager: Παλιοί θεσμοί σε νέα συζήτηση

Κ. Θεοδωρίδης

Η πρώτη μου επαφή με αυτόν τον περίεργο  θεσμό της εφ´όρου ζώης προσόδου (viager, προφέρεται βιαζέ), ήταν σε ανύποπτο χρόνο, στη δεκαετία του 90 όταν ακόμα ήμουν φοιτητής. Τότε ο Χαράλαμπος Πρωτοπαπάς (και ουχί Πρωτόπαππας, αυτός είναι άλλος, του ΠΑΣΟΚ), παλιός υπουργός και πρόεδρος του αλήστου μνήμης ΚΟΔΗΣΟ, σε ένα οικογενειακό τραπέζι, μας διηγούταν την ιστορία της γραμματέως του, πίσω στη δεκαετία του 60. 

Η γραμματέας του, κοντεύοντας τα 70, μονήρης και μεγαλοκοπέλα, πούλησε ένα διαμέρισμα της σε έναν μεσόκοπο δικηγόρο για να το κάνει γραφείο. Μόνο που δεν το πούλησε έναντι συγκεκριμένου και οριστικού τιμήματος, αλλά ο δικηγόρος της έδωσε ένα μέρος της αξίας και  ανέλαβε την υποχρέωση να της καταβάλει ένα ποσό εφ´ όρου ζωης. Δυστυχώς, ο αγοραστής δικηγόρος εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο νωρίτερα από την γραμματέα, η οποία πήγαινε κάθε μήνα ωστόσο, και ελάμβανε το συμπεφωνημένο τίμημα με το οποίο συνεπλήρωνε τη σύνταξη της, από τους απογόνους του. Μέχρι που έφυγε κι αυτή απ’ τη ζωή καμιά δεκαπενταριά χρόνια αργότερα. Θυμάμαι πόσο παραστατικά μας έλεγε ο κύριος Μπάμπης ότι κάθε φορά του έλεγε «ντρέπομαι βρε παιδί μου να πάω, αλλά τι να κάνω;».

Αυτή λοιπόν η διαχείριση και η πώληση υπό όρους της ψιλής κυριότητας και η αντίστοιχη διαχείριση της επικαρπίας στη Γαλλία που είναι πολύ πιο αναπτυγμένος ο θεσμός ονομάζεται viager. Στα Ελληνικά θα το λέγαμε σύμβαση προσόδου επί ζωή ή σύμβαση  προσόδου εφ’ όρου ζωής.

Στην εποχή των μεσιτών του TikTok

Τώρα βέβαια εσχάτως μας παρουσιάστηκαν συμβάσεις αυτές ως νέο φρούτο - σε ένα άρθρο μάλιστα είδαμε ότι αφορούν σε «υψηλή κυριότητα» - γιατί όχι και Υψηλή Πύλη. Όμως από τη μια ζούμε αστερισμό των ειδικών  του TikTok, από την άλλη στην Ελλάδα, ως γνωστόν, είσαι ό,τι δηλώσεις. Ιδίως στον χώρο των ακινήτων, παρατηρούμε μια πληθώρα πρόχειρων απόψεων ατόμων εκτός αγοράς, που συχνά παρουσιάζουν ως «νέα φαινόμενα» θεσμούς με ιστορία αιώνων. Στον αστερισμό των μεσιτών του TikTok και των αυτοανακυρηχθέντων  προέδρων, το viager είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, πλευρών της πραγματικότητας που σχολιάζονται συχνά χωρίς πλήρη γνώση του πλαισίου τους.

Πού και πώς ξεκίνησε το viager;

Πρόκειται για έναν θεσμό ιδιαίτερα διαδεδομένο στη Γαλλία ήδη από τον 17ο αιώνα. Ο αγοραστής αποκτά κατ´ ελάχιστον την ψιλή κυριότητα ενός ακινήτου καταβάλλοντας ένα αρχικό ποσό (bouquet) και στη συνέχεια μια περιοδική καταβολή (rente) στον πωλητή για όσο ζει. Η καταβολή μπορεί να είναι μηνιαία, ετήσια ή με οποιαδήποτε περιοδικότητα συμφωνηθεί. Ουσιαστικά λειτουργεί ως μορφή ιδιωτικής προσόδου ή συμπληρωματικής σύνταξης για τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη.

Υπάρχουν δύο βασικές μορφές:

• Viager occupé – ο πωλητής διατηρεί το δικαίωμα κατοίκησης ή επικαρπίας.
• Viager libre – ο αγοραστής μπορεί να αξιοποιήσει άμεσα το ακίνητο.

Στη Γαλλία το viager είναι τόσο κοινό που υπάρχουν εξειδικευμένα μεσιτικά γραφεία ενώ έχει περάσει και στην τέχνη με βιβλία και ταινίες. Αν και στην Ελλάδα δεν καθιερώθηκε ένας αντιστοίχως τυπικός και πλήρης νομικός θεσμός δια βίου προσόδου (viager), η μεταβίβαση ψιλής κυριότητας με διατήρηση ή όχι επικαρπίας και καταβολές επί ζωή, είναι απολύτως εφικτή βάσει της ελευθερίας των συμβάσεων και αρκετά γνωστή στην πράξη. Μάλιστα, πριν από την κρίση του 2008 ήταν αρκετά διαδεδομένη στην Αθήνα, ιδίως μεταξύ επενδυτών που επιδίωκαν σταδιακή απόκτηση περιουσίας σε τιμές σημαντικά κάτω από τις τότε τρέχουσες.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά περίπτωση πελάτη ο οποίος είχε αποκτήσει πολλές ψιλές κυριότητες με μακροπρόθεσμη οπτική. Ωστόσο, η επιβολή του ΕΕΤΗΔΕ (2011) και στη συνέχεια του ΕΝΦΙΑ άλλαξε πλήρως τα δεδομένα. Οι συγκεκριμένοι ιδιοκτήτες ψιλών κυριοτήτων βρέθηκαν να πληρώνουν υπέρογκους φόρους αφού η ψιλή κυριότητα επιβαρύνεται με το συντριπτικό ποσοστό των φόρων ανάλογα με την ηλικία του επικαρπωτή. Καθώς μάλιστα πλήρωναν βαρείς -και όσους δε θυμούνται, αναδρομικούς- φόρους για ακίνητα τα οποία δεν είχαν τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούν άμεσα, οι περισσότεροι οδηγήθηκαν σε οικονομική ασφυξία.  Ο συγκεκριμένος πελάτης μάλιστα υπέστη όλους το  κινδύνους που συνδέονται με αυτό το είδος επενδύσεων, τη μακροζωία των πωλητών καθώς έφυγε πριν από κάποιους  επικαρπωτές, αλλά και τα ζητήματα ρευστότητας ιδιαιτέρως σε κλίμα επιβολής νέων φόρων. 

Στην πρωτοφανή  ανακατανομή περιουσιών που έγινε τότε, τη μεγαλύτερη μετά την Γερμανική Κατοχή της δεκαετίας του ‘40, αυτή η κατηγορία ιδιοκτητών υπέστη συντριπτικές απώλειες. Από την άλλη βέβαια, όσοι ηλικιωμένοι είχαν πωλήσει την ψιλή κυριότητα βρέθηκαν θεαματικώς ωφελημένοι σε σχέση με τους συνομήλικους τους που την κράτησαν και επιβαρύνθηκαν έως και δεκαπλάσια με τους βαρείς φόρους ιδιοκτησίας. Η συγκεκριμένη αγορά λοιπόν πέρασε έτσι μια περίοδο ύφεσης, καθώς ο φορολογικός κίνδυνος και τα βάρη επισκίασαν τα οφέλη της επένδυσης.

Σήμερα όμως, με πιο σταθερό φορολογικό περιβάλλον και αυξημένες ανάγκες ρευστότητας για τους ηλικιωμένους, ο θεσμός επανακάμπτει. Παράλληλα, συσχετίζεται συχνά – και όχι άδικα – με σύγχρονες μορφές όπως το rent-to-buy (ενοικιάζω με σκοπό την αγορά), όπου ο αγοραστής καταβάλλει περιοδικά ποσά τα οποία οδηγούν σταδιακά σε πλήρη κυριότητα. Παρά τις διαφορές τους, η φιλοσοφία είναι συγγενής: «συνδυασμός αποκτήσεως  και σταδιακής εξοφλήσεως».

Και η άλλη πλευρά 

Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε μια τηλεοπτική συνέντευξη για το θέμα που μια πολύ συμπαθής νεαρή δημοσιογράφος μου χαρακτήρισε τον θεσμό κάπως μακάβριο. Εκ των υστέρων και διαβάζοντας διάφορα σχετικά άρθρα που ακολούθησαν, είδα ότι οι αρνητικές απόψεις δεν είναι λίγες, μάλιστα μπορώ να πω ότι είναι οι περισσότερες. 

Κι αυτό απλώς μας δείχνει πόσο ίσως παιδικά και με απλοϊκούς όρους σκεφτόμαστε ακόμα στην Ελλαδική κοινωνία. Σοφά έγραψε ο Πλάτων «Έλληνες αεί παίδες». Σκεφτόμαστε σαν να είμαστε και να πρόκειται να παραμείνουμε πάντα παιδιά. Όμως η ζωή έρχεται να το διαψεύσει σκληρά. 

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί ιδιοκτήτες μεγάλης ηλικίας, συχνά χωρίς αμέσους κληρονόμους,  που είναι πλούσιοι σε ακίνητα, αλλά πτωχοί σε μετρητά. Όποιος είναι μέσα στην αγορά, έχει δει ή ακούσει πολλά σε σχέση με ηλικιωμένους, ιδιαιτέρως, αλλά όχι μόνον, όσους δεν έχουν παιδιά. Αγαπητικοί, αρραβωνιάρες, κουμπάροι, αλλοδαπές νύφες, βαφτιστήρια, μακρινά ανίψια και κάθε βαθμού συγγενείς, ακόμα και θρησκευτικές σέχτες  τους τριγυρνάνε με σκοπό την κληρονομιά ή τη μεταβίβαση εν ζωή. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα κατόπιν δεν τους φροντίζει κανείς. Πολύ περισσότερο καθώς οι δυνάμεις και η αντίληψη τους φθίνουν προϊόντος του χρόνου. 

Δεν είναι προτιμότερο ο ίδιος να κάνεις μια συμφωνία και να λαμβάνεις μια πρόσοδο για όσο ζεις; Πολύ περισσότερο αν έχεις μόνο ένα ακίνητο στο οποίο θες να συνεχίσεις να ζεις.  Μια συμφωνία που σου επιτρέπει έχεις εφ´ όρου ζωής ένα μηνιαίο  ποσό που να συμπληρώνει τη σύνταξη σου και να πληρώνει μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ή τάχα είναι προτιμότερο να το πουλήσεις στην πλήρη τιμή και να στα φάνε οι επιτήδειοι εν ριπή οφθαλμού όπως δυστυχώς συμβαίνει συχνά; Ασφαλώς και είναι προτιμότερο να έχεις εισόδημα επί ζωή. Προσωπικώς μάλιστα, είναι η λύση που θα επιλέξω όταν και εάν φτάσω σε αυτή την εποχή της ζωής μου. 

Επανέρχομαι στην πραγματικότητα και την αντίθεση της με τις φαντασιακές μας  ιδεολογικές  ή οικονομικές πεποιθήσεις. Η Ελλάς είναι μια χώρα που γηράσκει ταχύτατα, μια χώρα με τεράστιο έλλειμμα προσφοράς κατοικίας στις μεγάλες πόλεις και τις τουριστικές περιοχές και μια χώρα με τεράστια ζητήματα χρηματοδοτήσεως των ακινήτων. Γιατί να μην υπάρχει η δυνατότητα σε μια νέα οικογένεια που νοικιάζει ένα ακίνητο, να αγοράσει σε κλάσμα της τιμής την ψιλή κυριότητα και να αναλάβει να πληρώνει αντί ενοικίου χρήματα σε έναν ηλικιωμένο ιδιοκτήτη βοηθώντας τον να περάσει αξιοπρεπή γεράματα; 

Αντί να ονειρευόμαστε κληρονομιά από αυτή την μακρινή θεία ή τον ηλικιωμένο οικογενειακό γνωστό, όπου μάλιστα κράτος θα φάει ένα μεγάλο μέρος της, γιατί να μη συμφωνήσουμε να συμπληρώνουμε το εισόδημα του όσο ζει; Πολύ περισσότερο που οι κοινωνικές ασφαλίσεις, είτε τις δεις ως πυραμίδα όπως ο Έλον Μασκ, είτε όχι, έχουν δραματικό ζήτημα χρηματοδοτήσεως που θα γίνεται όλο και δραματικότερο καθώς οι γεννήσεις συρρικνώνονται και το προσδόκιμο ζωής αυξάνει. 

Οι συντάξεις αναπόφευκτα θα επαρκούν όλο και λιγότερο για να τα βγάλεις πέρα, οπότε η πρόσοδος εξ ακινήτων θα γίνεται όλο και σημαντικότερη. Και αυτού του είδους οι μεταβιβάσεις κυριότητας με πρόσοδο εφ´ όρου ζωής θα γίνονται όλο και πιο χρήσιμες και κοινές, όπως ακριβώς στη Γαλλία. Είναι ένα χρήσιμο εργαλείο που όσο πάει θα γίνεται και πιο χρήσιμο. 

Αντί επιλόγου 

Το συμπέρασμα είναι απλό: το viager και η διαχείριση ψιλής κυριότητος και επικαρπίας δεν είναι νέες ιδέες, αλλά δοκιμασμένα εργαλεία κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, τα οποία αξίζει να εξετάζονται με σοβαρότητα. Θα γίνονται μάλιστα όλο και πιο δημοφιλή και κοινά καθώς πληθυσμός γηράσκει και μάλιστα με όλο και λιγότερους άμεσους κληρονόμους, η προσφορά ακινήτων παραμένει χαμηλή και συντάξεις χάνουν αγοραστική αξία. Η συζήτηση γύρω από αυτά πρέπει να γίνεται με  ψυχραιμία και τεκμηρίωση, όχι μόνο με εντυπωσιασμό ή άτοπους συναισθηματισμούς.

 

*Ο Κοσμάς Θεοδωρίδης είναι Πρόεδρος της CERA (Confederation of European Real Estate Associations), Αντιπρόεδρος της CEPI (Confederation of European Real Estate Professions) και Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Μεσιτών Αθηνών Αττικής ΣΜΑΣΑΑ

ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

 

Απαγόρευση κυνηγιού στην Άρτα για τρία χρόνια μετά την πυρκαγιά

 

Την απόφαση απαγόρευσης θήρας στις περιοχές που επλήγησαν από τις φωτιές εξέδωσε η Διεύθυνση Δασών Άρτας. Η απόφαση αφορά σε απαγόρευση της θήρας σε έκταση 23.340 στρεμμάτων στη Δημοτική Ενότητα Ξηροβουνίου του Δήμου Αρταίων, μετά τη δασική πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στις 12 Αυγούστου 2025.

Η απαγόρευση θα ισχύει για τρία χρόνια, δηλαδή από την κυνηγετική περίοδο 2025-2026 έως και τη λήξη της περιόδου 2027-2028, με στόχο την προστασία και αποκατάσταση της άγριας πανίδας και του θηραματικού πλούτου.

Η έκταση περιλαμβάνει την καμένη περιοχή και την περιμετρική ζώνη της, με το σημείο έναρξης να ορίζεται στο κάστρο της αρχαίας ακρόπολης Όρραον. Τα όρια της περιοχής ορίζονται ως εξής:

• Ανατολικό όριο: από την ακρόπολη κινείται νοτιοδυτικά, περνά από τον κόμβο Αμμοτόπου Ιόνιας Οδού και τον επαρχιακό δρόμο Πέντε Πηγαδιών – Καμπής προς τον οικισμό Καμπής.
• Νότιο όριο: διασχίζει τον οικισμό Καμπής και συνεχίζει προς τη γέφυρα «Λούρου».
• Δυτικό όριο: ακολουθεί την κοίτη του ποταμού Λούρου προς τα ανάντη έως τη Δομή Φιλιππιάδας και την κορυφή Ζηροβούνι, περνώντας από το Υδροηλεκτρικό εργοστάσιο Λούρου και τον δημοτικό δρόμο Αγίου Γεωργίου – Δρυοφύτου.
• Βόρειο όριο: συνεχίζει προς Δρυόφυτο, την κορυφογραμμή «Ψηλή», τη θέση «Λυκότρυπα» και καταλήγει στο σημείο έναρξης στο κάστρο της ακρόπολης Όρραον.

Η απόφαση εκδόθηκε σύμφωνα με τη σχετική απόφαση του Γενικού Γραμματέα Δασών και στοχεύει στην προστασία της άγριας πανίδας και στην αποκατάσταση του θηραματικού πλούτου της περιοχής.

Οι χαμηλοί μισθοί καθηλώνουν την παραγωγικότητα

 

Οι πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κου Στουρνάρα, ότι δεν πρέπει να υπάρξει αύξηση μισθών χωρίς αντίκρισμα στην παραγωγικότητα, αναδεικνύουν μια προσέγγιση που στηρίζεται σε μια περιοριστική αντίληψη για τη σχέση μισθών και ανάπτυξης. Η θέση αυτή φαίνεται να αγνοεί ότι η οικονομία δεν λειτουργεί μόνο με βάση τη μείωση κόστους, αλλά και με την τόνωση της ζήτησης, την ενίσχυση των κινήτρων των εργαζομένων και την τροφοδότηση ενός κύκλου ανάπτυξης που προκύπτει όταν οι μισθοί είναι σε επίπεδα που εξασφαλίζουν αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο. Η προσέγγιση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος εστιάζει μονομερώς στη συγκράτηση των μισθών, σαν να αποτελούν αυτοτελή απειλή για την ανταγωνιστικότητα, παραβλέποντας ότι σε χώρες με υψηλούς μισθούς και ισχυρή παραγωγικότητα, όπως η Γερμανία ή οι σκανδιναβικές οικονομίες, η σχέση είναι θετική και όχι ανταγωνιστική.

Η λογική ότι οι μισθοί πρέπει να ακολουθούν την παραγωγικότητα συχνά λειτουργεί μονόπλευρα: όταν η παραγωγικότητα αυξάνεται, οι μισθοί δεν αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό· όταν όμως οι μισθοί πιέζονται, αυτό προβάλλεται ως αναγκαία συνθήκη βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Στην ελληνική πραγματικότητα, οι μισθοί έχουν υποστεί σημαντική συμπίεση μετά το 2010, χωρίς να καταγραφεί αντίστοιχη άνοδος στην παραγωγικότητα. Αυτό καταδεικνύει ότι η μείωση του κόστους εργασίας από μόνη της δεν επαρκεί για να ενισχυθεί η παραγωγικότητα, αν δεν υπάρξουν επενδύσεις, καινοτομία και ένα σταθερό θεσμικό περιβάλλον. Η προσέγγιση που επιμένει σε χαμηλούς μισθούς ως «όπλο» ανταγωνιστικότητας εγκλωβίζει τη χώρα σε ένα φαύλο κύκλο χαμηλών προσδοκιών και χαμηλής ανάπτυξης.

Παράλληλα, πρέπει να επισημανθεί ποιοι πραγματικά ωφελούνται από τη διατήρηση χαμηλών μισθών. Οι μεγάλες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα όσες δραστηριοποιούνται σε κλάδους έντασης εργασίας ή έχουν εξαγωγικό προσανατολισμό, αξιοποιούν το χαμηλό εργατικό κόστος για να αυξήσουν τα περιθώρια κέρδους και την ανταγωνιστικότητά τους διεθνώς. Αντίθετα, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που  αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, πλήττονται μακροπρόθεσμα από την περιορισμένη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών. Έτσι, ενώ ενδεχομένως βραχυπρόθεσμα επωφελούνται από χαμηλότερες δαπάνες προσωπικού, στην πράξη χάνουν έσοδα λόγω χαμηλής κατανάλωσης. Ουσιαστικά, η στρατηγική των χαμηλών μισθών ενισχύει τη συγκέντρωση ισχύος στις μεγάλες εταιρείες και αποδυναμώνει τις μικρομεσαίες, οδηγώντας σε μεγαλύτερη ανισότητα και συρρίκνωση της εσωτερικής αγοράς.

Η σχέση μισθών και παραγωγικότητας δεν είναι μονοσήμαντη αλλά αλληλεξαρτώμενη. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η αύξηση των μισθών μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να λειτουργήσει ως μοχλός βελτίωσης της παραγωγικότητας. Η θεωρία των “αποδοτικών μισθών” (efficiency wages) υποστηρίζει ότι υψηλότερες αμοιβές ενισχύουν τα κίνητρα των εργαζομένων, μειώνουν την κινητικότητα προσωπικού και προσελκύουν πιο εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό, οδηγώντας σε υψηλότερη απόδοση. Παράλληλα, η αύξηση μισθών πιέζει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν σε καινοτομία και τεχνολογίες που ενισχύουν την παραγωγικότητα. Η ελληνική εμπειρία καταδεικνύει ότι η μονομερής συμπίεση μισθών την περίοδο της κρίσης δεν συνοδεύτηκε από βελτίωση της παραγωγικότητας, καθώς απουσίασαν οι αναγκαίες επενδύσεις και η αναβάθμιση δεξιοτήτων. Συνεπώς, η αύξηση μισθών μπορεί να αποδειχθεί παραγωγική στρατηγική, εφόσον συνδυάζεται με πολιτικές ενίσχυσης της καινοτομίας και της εκπαίδευσης του εργατικού δυναμικού.

Η Δεκαπενταετής εμπειρία της Ελλάδας από την περίοδο της οικονομικής κρίσης έως σήμερα  δείχνει ότι η μείωση των μισθών δεν οδηγεί αυτομάτως σε αύξηση της παραγωγικότητας. Αντιθέτως, η πολιτική εσωτερικής υποτίμησης που εφαρμόστηκε από το 2010 και μετά, με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μέσω της συμπίεσης του κόστους εργασίας, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Σύμφωνα με μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος το 2018, η πτώση των μισθών οδήγησε σε μείωση της εσωτερικής ζήτησης, με αρνητικές συνέπειες για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και την απασχόληση, χωρίς όμως να υπάρξει ουσιαστική αύξηση στην παραγωγικότητα. Αντίθετα, χώρες που διατήρησαν σχετικά υψηλότερους μισθούς και επένδυσαν σε νέες τεχνολογίες και στη βελτίωση δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού, κατάφεραν να συνδυάσουν την ανταγωνιστικότητα με συνεχή άνοδο της παραγωγικότητας. Αυτό καταδεικνύει ότι η απλή συμπίεση του κόστους εργασίας δεν αποτελεί βιώσιμη στρατηγική.

Συνολικά, η άποψη ότι οι μισθοί πρέπει να παραμένουν στάσιμοι μέχρι να υπάρξει αύξηση της παραγωγικότητας είναι κοντόφθαλμη και αναπαράγει ένα μοντέλο χαμηλής ανάπτυξης. Η αύξηση μισθών δεν είναι απλώς κοινωνικό αίτημα, αλλά και οικονομικό εργαλείο για την τόνωση της ζήτησης, τη βελτίωση των κινήτρων των εργαζομένων και την ώθηση προς έναν κύκλο καινοτομίας και επενδύσεων. Επομένως, αντί για εμμονή στη διατήρηση χαμηλών αμοιβών η οποία δεν απέδωσε καρπούς, η οικονομική πολιτική θα πρέπει να στραφεί σε έναν πιο ισορροπημένο συνδυασμό: ενίσχυση μισθών, επενδύσεις σε τεχνολογία και δεξιότητες, και στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Μόνο έτσι η Ελλάδα μπορεί να ξεφύγει από το αδιέξοδο της στασιμότητας και να οικοδομήσει ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα συνδυάζει κοινωνική δικαιοσύνη και οικονομική αποτελεσματικότητα.

Χασκής Χρήστος 

Πτυχιούχος Διοίκησης Επιχειρήσεων πτυχιούχος Τεχνολογίας Πληροφορικής και Επικοινωνιών 

Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου Δημόσιας Διοίκησης 

Δημογραφική συρρίκνωση και εκπαίδευση: οι κοινωνικές συνέπειες των κλειστών σχολείων

 

Λίγες μέρες πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς και σε 38 σχολεία στην Ήπειρο οι πόρτες θα μείνουν κλειστές λόγω ανεπαρκούς αριθμού μαθητών. Συνολικά 102 σχολεία έχουν αναστείλει την λειτουργία τους την τελευταία πενταετία. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με ενάργεια το βάθος του δημογραφικού προβλήματος. 

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή δημογραφική κρίση, η οποία έχει πλέον πολύ σαφή επίπτωση στην εκπαίδευση. Για το σχολικό έτος 2025–2026, 721 από τις συνολικά 13.478 σχολικές μονάδες σε όλη τη χώρα θα αναστείλουν την λειτουργία τους λόγω ανεπαρκούς εγγραφής μαθητών. Το αρνητικό αυτό ρεκόρ αντιστοιχεί σε περισσότερες από 150.000 λιγότερους μαθητές σε σχέση με το σχολικό έτος 2018–2019 (πτώση του μαθητικού πληθυσμού κατά 19% σε μια πενταετία). Αυτή η κατάσταση, που μπορεί να χαρακτηριστεί ως «εκπαιδευτικός Armageddon», επηρεάζει ακόμη και αστικές περιοχές όπως η Αττική, όπου δεκάδες σχολεία θα αναστείλουν την λειτουργία τους. Το κλείσιμο των σχολικών μονάδων υποχρεώνει τους μαθητές, ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες περιοχές, να διανύουν δεκάδες χιλιόμετρα ημερησίως για να φτάσουν στο σχολείο τους.

Το δημογραφικό ζήτημα αναδεικνύεται σήμερα ως μια από τις σοβαρότερες προκλήσεις για την Ελλάδα. Η συστηματική μείωση των γεννήσεων, σε συνδυασμό με τη γήρανση του πληθυσμού και τη μετανάστευση νέων στο εξωτερικό, οδηγεί σε βαθιές κοινωνικές και οικονομικές ανακατατάξεις. Το φαινόμενο αυτό εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση στην περιφέρεια, όπου πολλά σχολεία κλείνουν λόγω έλλειψης ή μείωσης μαθητών. Το κλείσιμο των σχολείων, όμως, δεν αποτελεί απλώς σύμπτωμα της πληθυσμιακής συρρίκνωσης· λειτουργεί ως καταλύτης ενός φαύλου κύκλου που οδηγεί σε περαιτέρω αποδυνάμωση των τοπικών κοινωνιών.

Η θεωρία της κυκλικής και σωρευτικής αιτιότητας του Myrdal, εξηγεί με σαφήνεια αυτή τη δυναμική: όταν ένας αρνητικός παράγοντας (όπως η μείωση των γεννήσεων) ενισχύεται από παρεπόμενες συνέπειες (π.χ. το κλείσιμο σχολείων), τότε παράγεται ένας βρόχος που τροφοδοτεί συνεχώς την αρχική αιτία. Η έλλειψη σχολείων οδηγεί σε μείωση της ελκυστικότητας μιας περιοχής για νέες οικογένειες, οι οποίες επιλέγουν να εγκατασταθούν αλλού, με αποτέλεσμα η πληθυσμιακή συρρίκνωση να επιταχύνεται. Αυτός ο μηχανισμός δημιουργεί έναν αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο καθώς οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται στην εκπαίδευση· αφορούν την οικονομική ανάπτυξη και τη βιωσιμότητα της περιφέρειας. 

Η σημερινή ένταση του δημογραφικού προβλήματος στην Ελλάδα δεν μπορεί να ιδωθεί ανεξάρτητα από τις πολιτικές λιτότητας που εφαρμόστηκαν μετά το 2010 για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Η αυστηρή δημοσιονομική προσαρμογή περιέκοψε δραστικά τις δημόσιες δαπάνες για κοινωνική πρόνοια, εκπαίδευση και στήριξη οικογενειών. Η απουσία αντικυκλικών πολιτικών ενίσχυσε την ανεργία και την εργασιακή ανασφάλεια, ιδιαίτερα στους νέους, με αποτέλεσμα πολλοί να καθυστερήσουν ή να αποθαρρυνθούν από τη δημιουργία οικογένειας, ενώ χιλιάδες μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Έτσι, οι ίδιες πολιτικές που στόχευαν στη «διάσωση» της οικονομίας συνέβαλαν στη διεύρυνση του δημογραφικού κενού, το οποίο σήμερα μετατρέπεται σε μία από τις σοβαρότερες απειλές για τη βιωσιμότητα της χώρας. Δεκαπέντε χρόνια μετά, οι μισθοί υπολείπονται κατά πολύ του μ.ο. των μισθών των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το παραπάνω σε συνδυασμό με τις  ακριβές τιμές βασικών αγαθών και την εκτίναξη του κόστους στέγασης φέρουν τους Έλληνες στην προτελευταία θέση από άποψη αγοραστικής δύναμης στην ΕΕ και εντείνουν το πρόβλημα. 

Σύμφωνα με την κεϋνσιανή λογική, η δημόσια παρέμβαση μπορεί να παίξει ρόλο στην ανάσχεση αυτής της τάσης, είτε μέσω στήριξης σχολικών δομών, είτε μέσω στοχευμένων κοινωνικών πολιτικών για νέες οικογένειες. Αντιθέτως, η αυστηρή λογική της δημοσιονομικής πειθαρχίας, που αντιμετωπίζει τα σχολεία αποκλειστικά με όρους κόστους-οφέλους ενισχύει την πληθυσμιακή αποψίλωση. 

Το δημογραφικό δεν είναι απλώς κοινωνικό πρόβλημα· είναι ζήτημα οικονομικής βιωσιμότητας και κοινωνικής ισορροπίας. Αν δεν υπάρξει στρατηγική παρέμβαση, η μείωση του πληθυσμού στην περιφέρεια θα οδηγήσει σε ερημοποίηση περιοχών, απώλεια ανθρώπινου κεφαλαίου και συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας. Η ιστορική εμπειρία από την ελληνική κρίση δείχνει ότι οι πολιτικές που αγνοούν τις κοινωνικές διαστάσεις οδηγούν σε αδιέξοδο. Στην περίπτωση του δημογραφικού, η λύση δεν μπορεί να είναι η προσαρμογή στη μείωση, αλλά η ανατροπή του φαύλου κύκλου μέσω ενεργητικών πολιτικών: στήριξη οικογενειών, διατήρηση σχολικών και υγειονομικών υποδομών στην περιφέρεια, κίνητρα για νέους να παραμείνουν ή να επιστρέψουν.

Η Ελλάδα στερείται ενός συνεκτικού δημογραφικού σχεδίου, με αποτέλεσμα τα μέτρα που λαμβάνονται να είναι αποσπασματικά και συχνά αναποτελεσματικά. Η πρόκληση για την Ελλάδα είναι να υιοθετήσει ένα νέο οικονομικό και αναπτυξιακό μοντέλο, όπου οι κοινωνικές πολιτικές δεν θα θεωρούνται δευτερεύουσας σημασίας, αλλά κεντρικό εργαλείο ανάπτυξης. Μόνο έτσι θα μπορέσει να αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα όχι ως μοιραία εξέλιξη, αλλά ως πεδίο άσκησης δημιουργικής και βιώσιμης αναπτυξιακής πολιτικής.

Χασκής Χρήστος                                      Πτυχιούχος Διοίκησης Επιχειρήσεων                  Πτυχιούχος Τεχνολογίας Πληροφορικής και Επικοινωνιών                                                  Κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου Δημόσιας Διοίκησης 

      

Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου: Απόφαση-εξπρές για κτηνοτρόφους, σιωπή για επιχειρήσεις και άλλες ζημιές- Κατεπείγουσα «δια περιφοράς» η συνεδρίαση

 

Προχειρότητα, μικροπολιτική ή και τα δύο μαζί υποκρύπτονται πίσω από την κατεπείγουσα και δια περιφοράς συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Ηπείρου που έγινε το μεσημέρι της Δευτέρας και δεν ανακοινώθηκε ποτέ στα μέσα ενημέρωση.

Μοναδικό θέμα της συνεδρίασης ήταν «η λήψη απόφασης για άμεση και κατεπείγουσα αντιμετώπιση αναγκών από την Περιφέρεια Ηπείρου, σε καταστραφείσες ολοσχερώς από τις πρόσφατες πυρκαγιές σταβλικές εγκαταστάσεις για την επιβίωση του εναπομείναντος ζωικού κεφαλαίου και των αναγκών του».

Παρότι αναφέρεται στην πρόσκληση ότι το θέμα εισηγείται ο Περιφερειάρχης, εισήγηση δεν στάλθηκε ποτέ στα μέλη του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Στάλθηκαν οι δύο αποφάσεις της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας που αφορούν στην κήρυξη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης των Δήμων Ζηρού και Άρτας καθώς και δύο έγγραφα από τους ίδιους δήμους, που αποτελούν… εκθέσεις ιδεών και όχι καταγραφή πραγματικών αναγκών.

Και τα δύο έγγραφα έχουν ημερομηνία της 18ης Αυγούστου, ημέρα που έγινε και η συνεδρίαση.

Ο Δήμος Αρταίων απευθυνόμενος στην Περιφέρεια ζητά την αποκατάσταση και την ανακατασκευή των σταβλικών εγκαταστάσεων και την οικονομική αποζημίωση των πληγέντων κτηνοτρόφων, χωρίς να αναφέρει κανένα απολύτως στοιχείο για τον αριθμό αυτών και για τις περιοχές.

«Κάθε μέρα που περνά χωρίς ουσιαστική στήριξη εντείνει την απόγνωση και την αβεβαιότητα για το μέλλον των ανθρώπων του τόπου μας. Πρόκειται για μια έκτακτη ανάγκη που δεν επιδέχεται καθυστέρηση , καθώς οι κτηνοτρόφοι μας αποτελούν τον πυρήνα της αγροτικής παραγωγής και της κοινωνικής συνοχής στην περιοχή. Με αίσθημα ευθύνης και αγωνίας για τους πληγέντες συμπολίτες μας , ζητούμε την άμεση ανταπόκρισή σας» αναφέρει ο Δήμος Αρταίων στο αίτημα προς την Περιφέρεια.

Το αίτημα του Δήμου Ζηρού διατυπώνεται σε μόλις πέντε αράδες και σε αυτό αναφέρεται «μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν τον Δήμο μας παρακαλούμε να προχωρήσετε άμεσα στην κατασκευή προσωρινών σταβλικών εγκαταστάσεων στις Δημοτικές Κοινότητες Αγίου Γεωργίου, Γοργομύλου, Γυμνοτόπου, Δρυόφυτου, Ρωμιάς και στον οικισμό Δρυμώνας για την εγκατάσταση των πληγέντων γεωργοκτηνοτρόφων των ανωτέρω κοινοτήτων».

Το Περιφερειακό Συμβούλιο λοιπόν έλαβε την σχετική απόφαση χωρίς περαιτέρω στοιχεία και με μία κίνηση που αιφνιδίασε ακόμη και μέλη της πλειοψηφίας…

Στις πυρόπληκτες περιοχές πέρα από σταβλικές εγκαταστάσεις έχουν υποστεί ζημιές και άλλες μονάδες του πρωτογενούς τομέα αλλά και επιχειρήσεις.

Για αυτές προς το παρόν δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη στήριξης στη βάση της απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου..

Βέβαια τέτοιες αποφάσεις δεν μπορούν να λαμβάνονται μυστικά και αιφνιδιαστικά, κάτι που χρεώνεται κι αυτή την φορά η Πρόεδρος του σώματος, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει προχωρήσει σε προσδιορισμό συνεδρίασης ώστε να γίνει μία εκτενής συζήτηση για τις φωτιές και την επόμενη μέρα.

Σύσκεψη στο Δήμο Ζηρού και οι ανακοινώσεις Κατσαφάδου.. Γολγοθάς για τα πυρόπληκτα

 

Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη για τους κατοίκους στα χωριά των Δήμων Ζηρού και Άρτας που επλήγησαν από τις πυρκαγιές. Σπίτια καμένα, επιχειρήσεις κατεστραμμένες, κτηνοτροφικές μονάδες που παραδόθηκαν στις φλόγες.

Τα προβλήματα και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν αποτέλεσαν το αντικείμενο ευρείας σύσκεψης που έγινε στο Δήμο Ζηρού παρουσία του Υφυπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Κώστα Κατσαφάδου.

Έξω από το Δημαρχείο είχαν συγκεντρωθεί εκπρόσωποι φορέων που με πανό και συνθήματα διαμαρτύρονταν ενώ και στην σύσκεψη που έγινε κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς την παρουσία των μέσων ενημέρωσης δηλαδή, αρκετές φορές οι τόνοι ανέβηκαν.

Ο δήμαρχος Ζηρού Γιώργος Γιολδάσης περιέγραψε την τραγική κατάσταση που άφησε πίσω της η φωτιά, η οποία ξέσπασε υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες και με καθυστέρηση των εναέριων μέσων:
«Οι ζημιές είναι ανυπολόγιστες σε ζωικό κεφάλαιο, σε επιχειρήσεις, σε οικίες. Χρειάζονται άμεσες αποζημιώσεις για σπίτια, καλλιέργειες, σταβλικές εγκαταστάσεις και επιχειρήσεις. Οφείλουμε να δώσουμε στους πολίτες ένα αισιόδοξο αύριο», τόνισε.

Ο κ. Γιολδάσης αναφέρθηκε στις μεγάλες καταστροφές σε χοιροτροφικές και πτηνοτροφικές μονάδες, αλλά και στις ζημιές σε υποδομές ύδρευσης, ηλεκτροφωτισμού και οδικού δικτύου. Σοβαρά προβλήματα καταγράφηκαν και στη λίμνη Ζηρού καθώς και στο περιαστικό άλσος Φιλιππιάδας. Ζήτησε, δε, ολοκληρωμένο σχέδιο αντιπλημμυρικών έργων και έργα πυροπροστασίας για τα περιαστικά δάση Φιλιππιάδας και Θεσπρωτικού.

Από την πλευρά του ο υφυπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Κώστας Κατσαφάδος, τόνισε ότι στόχος είναι να σχεδιαστεί ένα πλέγμα δράσεων ώστε οι πληγέντες να επιστρέψουν το ταχύτερο σε συνθήκες κανονικότητας. «Βάλαμε ένα σφιχτό χρονοδιάγραμμα για να επιταχύνουμε τις διαδικασίες», σημείωσε.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις:

• Από 20 Αυγούστου έως 1η Σεπτεμβρίου, οι πολίτες με φύλλο αυτοψίας της Γενικής Γραμματείας Αποκατάστασης Φυσικών Καταστροφών και τα έντυπα Ε1 και Ε9, θα υποβάλλουν αιτήσεις στον Δήμο για το πρώτο βοήθημα.
• Έως το τέλος Σεπτεμβρίου, με την έκδοση της ΚΥΑ οριοθέτησης, θα ακολουθήσουν αιτήσεις για επισκευές και ανακατασκευές κατοικιών.
• Οι αυτοψίες της Περιφέρειας για επιχειρήσεις ξεκινούν στις 20 Αυγούστου. Η επιδότηση θα φτάνει στο 70% για επιχειρήσεις και στο 80% για κατοικίες.
• Για όσους δεν μπορούν να μείνουν στα σπίτια τους προβλέπεται επιδότηση ενοικίου από 300 έως 500 ευρώ.

Ο περιφερειάρχης Ηπείρου Αλέξανδρος Καχριμάνης υπογράμμισε ότι η Περιφέρεια έχει ήδη αναλάβει την κατασκευή πρόχειρων σταβλικών εγκαταστάσεων, ώστε να μην υπάρξει μεγαλύτερη ταλαιπωρία στους κτηνοτρόφους. «Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση που πρέπει να την περάσουμε όλοι μαζί», τόνισε.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν επίσης ο γενικός γραμματέας Αποκατάστασης Φυσικών Καταστροφών και Κρατικής Αρωγής Πέτρος Καμπούρης, ο αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Πρέβεζας Στράτος Ιωάννου, ο βουλευτής Άρτας της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Στύλιος, οι δήμαρχοι Ζηρού και Αρταίων Γιώργος Γιολδάσης και Χριστόφορος Σιαφάκας, καθώς και εκπρόσωποι φορέων, συλλόγων και δεκάδες πολίτες που μετέφεραν την αγωνία τους.

Copernicus: Πάνω από 34.000 στρέμματα έγιναν στάχτη σε Άρτα και Ζηρό

 

Αποκαρδιωτική είναι η εκτίμηση της υπηρεσίας Copernicus για την πρόσφατη πυρκαγιά που κατέκαψε εκτάσεις στο Δήμο Ζηρού και τον Δήμο Άρτας αφήνοντας μεγάλες καταστροφές.

Η δορυφορική χαρτογράφηση της υπηρεσίας αποτυπώνει την τεράστια έκταση που επλήγη από τις φλόγες, με πάνω από 34.000 στρέμματα να έχουν γίνει στάχτη.

Οι φλόγες εξαπλώθηκαν ταχύτατα προς τους οικισμούς προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε σπίτια, αγροικίες, καλλιέργειες, ποιμνιοστάσια, και νεκρά ζώα.

Κρίσιμες υποδομές υπέστησαν ζημιές και τα προβλήματα παραμένουν εκτεταμένα.

Από την επεξεργασία των στοιχείων στην πυρκαγιά κάηκαν πάνω από 34 χιλιάδες στρέμματα, 550 άνθρωποι κινδύνευσαν ενώ από το πύρινο μέτωπο απειλήθηκαν 79 χλμ. οδικού δικτύου και υποδομές.

Η λίμνη και το «τέρας»

Η πανσέληνος του Οξύριγχου με βρήκε στα πάτρια εξ αγχιστείας εδάφη για να είμαι απόλυτα ειλικρινής.

Δεν ήμουν ποτέ λάτρης της ιδιοποίησης, αλλά εραστής της λατρεμένης μας φύσης και της πολιτισμικής μας πλούσιας παράδοσης και κληρονομιάς. Την λίμνη Ζηρού σπούδασα από τριακονταετίας και πλέον, όταν τα βέλη του έρωτα με λάβωσαν σε μια ακτή της, μακριά από τα μάτια του κόσμου…

Εκεί μαζί με την Αναστασία γνώρισα τα κτήρια που φιλοξενούσαν τα φτωχά παιδιά, τα νόθα και τα ορφανά. Τη δεκαετία του 50, εκεί χτίστηκε, από Ελβετούς αρχιτέκτονες, η Ζηρόπολη ή Παιδόπολη της Βασιλίσσης Φρειδερίκης η οποία ονομάστηκε Άγιος Αλέξανδρος. Σκοπός ήταν η περίθαλψη των ορφανών του Β΄ παγκοσμίου και του εμφυλίου πολέμου και λειτούργησε έως το 1980.

Οι εγκαταστάσεις λειτούργησαν ξανά τη δεκαετία του 90 για τη στέγαση 2.000 Αλβανών οικονομικών προσφύγων.

Σήμερα, τα κτίρια που άλλοτε στέγαζαν τα άπορα παιδιά της περιοχής ήξερα ότι είναι εγκαταλελειμμένα...

Ταυτόχρονα η παραμονή μου συνέπεσε με την μεγάλη φωτιά της παραμονής του 15Αύγουστου που αφανίστηκαν στο καταστροφικό πύρινο μέτωπο περίπου 30000 στρέμματα γης ζωντανά και περιουσίες... Μια επιτόπια προσωπική αυτοψία με έφερε στην λίμνη όταν τα κακοφορμισμένα μηνύματα του 112 σταμάτησαν να ηχούν.

Δειλά και διστακτικά κινούμουν προς το σημείο από την είσοδο του ναού της Παντάνασσας, ο οποίος χτίστηκε μετά την κατάρρευση της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Λέγεται ότι είναι μία από τις τρεις μονές που έκτισε ο δεσπότης Μιχαήλ Β΄ ως εξιλέωση για όσα έκανε στη σύζυγό του Θεοδώρα, την Αγία της Άρτας... Καταγράφοντας τις ζημιές στο θυμικό μου, όχι σαν ειδικός, ούτε ως πραγματογνώμων ούτε και ως απεσταλμένος κάποιας υπηρεσίας, αλλά ως φυσιολάτρης της περιοχής που αγάπησα, είδα τα όσα τις προηγούμενες μέρες συντελέστηκαν. Τα κτήρια δυστυχώς είχαν παραδοθεί στις φλόγες, αλλά η αισιοδοξία μου όσο έμπαινα στον κυρίως περιβάλλον της λίμνης μεγάλωνε που η χλωρίδα επέζησε.

Ένα όμως άρμπουρο με ξάφνιασε και προς στιγμήν πίστεψα ότι στη λίμνη υπάρχει τουλάχιστον ένα πειρατικό καράβι.

Με το που πλησίασα επανήλθα στα συγκαλά μου. Δεν ήταν καράβι, αλλά ένας ιστός που έμοιαζε με κατάρτι και κάποιες εγκαταστάσεις που θύμιζαν κωπηλατική εγκατάσταση και όχι μόνο! Περίγυρα από τα αναποδογυρισμένα κανό-σκάφη όπως τα αντικρύζεις στα μουράγια είδα και άλλες εγκαταστάσεις με τραπεζοκαθίσματα, πολυθρόνες σκηνοθέτη σε εστεγασμένα ξύλινα κιόσκια, που έδειχναν να είναι πρόσφατα δημιουργήματα.

Απέδωσα στον Δήμο αμέσως τα εύσημα για την αξιοποίηση του χώρου και επέστρεψα με το δισάκι μου γεμάτο ρεαλιστικά δεδομένα, παρά την κόλαση του Δάντη, καθόσον το καφέ δεν λειτουργούσε να απολαύσω έναν καφέ. (Τι ζητούσα κι εγώ). Μετά την αποτίμηση των ζημιών επέστρεψα περιχαρής στην Αθήνα. Αναδιφώντας περαιτέρω τις εξελίξεις για τα μέτρα υπέρ των πυρόπληκτων, έπεσα σε νέα από την περιοχή δημοσιεύματα. Επρόκειτο για όμορφες αναρτήσεις και ηχητικά περιβεβλημένα μουσικά βίντεο να δείχνουν τον χώρο της λίμνης που τελικά σώθηκε.

Από την πρώτη στιγμή όμως διαπίστωσα ότι το περιεχόμενο έκρυβε ερμαφρόδιτες πληροφορίες που αγνοούσα την πραγματική τους αλήθεια, λόγο πολυετούς μου απουσίας.

Αναθεώρησα και πλέον αναζητώ την αλήθεια.

«Σταματήστε να κυνηγάτε αυτόν τον άνθρωπο…» έλεγε μια δημοσίευση στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης ομάδα της Άρτας.

Από πληροφορίες που άρχισα να συγκεντρώνω, διαπίστωσα άμεσα την διαμάχη με πολίτη όπως ισχυρίζονται πηγές του Δήμου για μεγίστου βαθμού αυθαιρεσία. Την αλήθεια δεν την γνωρίζω και δεν τάσσομαι υπέρ τινός.

Η πολιτεία αλήθεια όμως τι κάνει, αν πρόκειται για μεγίστου βαθμού αυθαιρεσία; Το βιντεοληπτικό θέαμα που προσωπικά αντίκρυσα ήταν πραγματικά εξωραϊστικό, αλλά αν όλα αυτά έγιναν ερήμην της πολιτείας αυθαίρετα, ως πολίτης δικαιούμεθα τόσο εγώ όσο και άλλοι κάτοικοι της περιοχής την αλήθεια και την επιβολή των νόμιμων κυρώσεων. Αν όχι…

Νίκος Καραδήμας

«η πόλις εάλω»

                        ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΗΜΟ ΖΗΡΟΥ

φωτο vasilis dimitriou 

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΖΗΡΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ  ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ  ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ  ΕΔΩΣΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΘΕΙ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΠΟΥ ΕΠΛΗΞΕ ΤΗΝ [ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ 

Όμως με  αφορμή αυτά τα  δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών και την καταστροφική φωτιά που έπληξε τον Δήμο μας, ζητούμε από τη Δημοτική Αρχή να ενημερώσει με απόλυτη σαφήνεια και τεκμηρίωση:

Ποιες ενέργειες έγιναν από τον Δήμο Ζηρού για την άμεση κινητοποίηση των εναέριων και επίγειων πυροσβεστικών δυνάμεων ;

1. Πότε ακριβώς έγιναν αυτές οι ενέργειες και ποια ήταν η χρονική ακολουθία των επικοινωνιών και αιτημάτων;
2. Σε ποιους φορείς και αρχές απευθύνθηκαν τα αιτήματα (Πυροσβεστικό Σώμα, Πολιτική Προστασία, Περιφέρεια, Υπουργεία κ.λπ.);
3. Ποιες ήταν οι απαντήσεις που έλαβε ο Δήμος και σε ποια χρονικά σημεία;

Η τοπική κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει με ακρίβεια και διαφάνεια τις ενέργειες που έγιναν ή δεν έγιναν, ώστε να αποδοθούν ευθύνες όπου αναλογούν και να βελτιωθούν οι διαδικασίες για το μέλλον.

Η αργοπορία στην κινητοποίηση εναέριων μέσων, σε συνδυασμό με την εκκένωση πολιτών εκτός πόλης, δημιούργησε εικόνες εγκατάλειψης και ανησυχίας, ενώ το μέτωπο της φωτιάς εξαπλωνόταν ανεξέλεγκτα από τον Άγιο Γεώργιο, το Δρυοφυτό, την Παντάνασσα και τον Γυμνότοπο.

Απαιτούμε ξεκάθαρες απαντήσεις τώρα, προτού χαθούν και οι τελευταίες ευκαιρίες για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοτική Αρχή.

   

ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΗ Η ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ !!!!

ΠΡΟΣ: Δημοτική Αρχή Δήμου Ζηρού – Αρμόδιες Υπηρεσίες

ΘΕΜΑ: Άμεση Παράταση Διαβούλευσης και Αναθεώρηση ΤΠΣ

Κύριοι,

Η διαδικασία εκπόνησης του Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου, που αφορά τη Φιλιππιάδα και τους οικισμούς της, παρουσιάζει σοβαρές θεσμικές και ουσιαστικές ελλείψεις:

1. Ανεπαρκής Διαβούλευση:
   Η ανακοίνωση στις 31/7 με προθεσμία 5 ημερών εν μέσω θερινών αδειών παραβιάζει την αρχή της συμμετοχής του κοινού (Ν. 4042/2012 – ενσωμάτωση Οδηγίας 2003/35/ΕΚ).

2. Παράλειψη Περιβαλλοντικών Παραμέτρων:
   Η μη ενσωμάτωση προστατευόμενων περιοχών Natura 2000 και ειδών προτεραιότητας αντιβαίνει στη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) και στη Σύμβαση της Άαρχους (Ν. 3422/2005).

3. Αμφισβητήσιμες Προβλέψεις Ιδιωτικοποίησης:
   Η ανάθεση διαχείρισης του Οικολογικού Πάρκου Λίμνης Ζηρού σε ιδιώτες, με δικαίωμα οικονομικής εκμετάλλευσης, εγείρει ζήτημα νομιμότητας και δημόσιου συμφέροντος.

Αιτούμαστε:
✔ Παράταση της διαβούλευσης για τουλάχιστον 60 ημέρες.
✔ Πλήρη δημόσια παρουσίαση όλων των σεναρίων (Α’ και Β’ φάσης).
✔ Απόσυρση διατάξεων που επιτρέπουν ιδιωτικοποίηση φυσικών περιοχών.
✔ Ενσωμάτωση των προβλεπόμενων περιβαλλοντικών και κοινωνικών όρων.

Ο πολίτης έχει θεσμικό δικαίωμα να γνωρίζει, να συμμετέχει και να συνδιαμορφώνει το μέλλον του τόπου του. Η κοινωνική συναίνεση αποτελεί προϋπόθεση για τη νομιμότητα του σχεδίου.

Κώστας Σταύρος 

Πιστοποιημένος Πραγματογνώμονας μέλος της ΕΠΠΑ Ελλάδας 

ΑΡΚΕΤΑ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΙΚΗ «ΑΝΑΠΤΥΞΗ» – ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ!

Κώστας Σταύρος 

Realtor BPRO 

Είναι αδιανόητο, στον 21ο αιώνα, να σχεδιάζονται «νέα» πολεοδομικά σχέδια πάνω σε βάσεις δεδομένων θολές, ακατανόητες και ελλιπείς, με διαδικασίες κλειστές, βιαστικές και σε απόλυτη θεσμική συσκότιση. Το πρόσχημα της «σύγχρονης πολεοδομικής ανάπτυξης» χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την εκτέλεση συμβάσεων-μαϊμού, που μοναδικό σκοπό έχουν να εισπράξουν τα χρήματα της σύμβασης, ακολουθώντας την ίδια λογική των fast-track εγκρίσεων που γνωρίσαμε σε άλλες περιπτώσεις (βλέπε ΟΠΕΚΕΠΕ).

Η δημόσια διαβούλευση-παρωδία των πέντε ημερών εν μέσω καλοκαιριού είναι προσβολή για τους πολίτες και την τοπική κοινωνία. Για μια μελέτη 116 σελίδων που αφορά το μέλλον της πόλης και των οικισμών μας για τις επόμενες δεκαετίες, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική ενημέρωση, καμία συζήτηση, καμία ανοιχτή διαδικασία. Είναι αυτό διαφάνεια ή προειλημμένες αποφάσεις;

ΑΔΙΑΝΟΗΤΕΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ – ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΙ

1. Απουσία περιβαλλοντικής προστασίας: Οι χάρτες και τα σχέδια ΔΕΝ εμφανίζουν κρίσιμες προστατευόμενες περιοχές, ούτε λαμβάνουν υπόψη την ύπαρξη απειλούμενων ειδών (π.χ. το ενδημικό ψάρι Eudontomyzon hellenicus στον Λούρο). Η αδιαφορία για τη Natura 2000 και το Δίκτυο Προστασίας του Αμβρακικού είναι εγκληματική.

2. Καμία πρόβλεψη για ανάπτυξη οικισμών: Τα χωριά Ελευθεροχώρι και Παλιά Φιλιππιάδα, που προϋπήρχαν της πόλης, μένουν εκτός κάθε σχεδιασμού. Παραμένουν αποκλεισμένα, χωρίς δυνατότητα καταστημάτων ή σύγχρονης δόμησης, με αυθαίρετες διατάξεις κατά παρέκκλιση στα 2 στρέμματα.

3. Σενάριο ιδιωτικοποίησης Λίμνης Ζηρού: Το σχέδιο φωτογραφίζει την παράδοση της διαχείρισης του Οικολογικού Πάρκου σε ιδιώτες με δικαίωμα οικονομικής εκμετάλλευσης. Θέλουν να μετατρέψουν έναν φυσικό θησαυρό σε πεδίο κερδοσκοπίας, αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα του και ακυρώνοντας την κοινωνική και ιστορική του σημασία.

4. Ανύπαρκτη στρατηγική για ανάπτυξη: Δεν υπάρχει καμία πρόταση για σύγχρονες υποδομές ή για έξυπνη χωρική ανάπτυξη που θα ενισχύει την οικονομία, την ποιότητα ζωής και την τουριστική αξιοποίηση με σεβασμό στο περιβάλλον. Αντί για όραμα, βλέπουμε ένα γραφειοκρατικό μόρφωμα για να "κλείσουν τα χαρτιά" και να εισπραχθεί η αμοιβή.

Η ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΑΚΕΤΕΣ – ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ

• Ανάπτυξη με γνώμονα την κοινωνία και το περιβάλλον, όχι με «copy-paste» εκθέσεις.

• Επέκταση της πόλης με προοπτική – με αξιοποίηση του Λούρου ποταμού ως κεντρικού άξονα, δημιουργία σύγχρονων συνοικιών με παραδοσιακή αρχιτεκτονική (κεραμοσκεπές), όχι τσιμεντένιες εκτάσεις.

• Σχέδιο για τα χωριά – όχι αποκλεισμούς. Οι παραδοσιακοί οικισμοί πρέπει να ενταχθούν σε πλαίσιο ανάπτυξης και όχι να μείνουν αποκομμένοι.

• Αξιοποίηση Λίμνης Ζηρού με διαφάνεια – μέσα από διεθνή συνεργασία, αλλά με όρους που διασφαλίζουν τον δημόσιο χαρακτήρα της. Όχι fast-track ιδιωτικοποιήσεις.

---

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ

✔ Παράταση της διαβούλευσης για τουλάχιστον 60 ημέρες, με ουσιαστική ενημέρωση και συμμετοχή των πολιτών.
✔ Δημόσιες ανοιχτές συνελεύσεις για όλα τα σενάρια και τις προτάσεις.
✔ Απόσυρση κάθε αναφοράς σε ιδιωτικοποίηση φυσικών πόρων και πάρκων.
✔ Αναθεώρηση των χαρτών ώστε να ενσωματωθούν οι προστατευόμενες περιοχές και οι όροι περιβαλλοντικής προστασίας.
✔ Σχέδιο ανάπτυξης που υπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων, όχι τα κέρδη εταιρειών.

Η Φιλιππιάδα και οι οικισμοί της δεν είναι λογιστικό φύλλο excel. Είναι ζωντανοί τόποι με ιστορία, πολιτισμό, προοπτική. Δεν θα αφήσουμε να μετατραπεί σε πειραματικό πεδίο συμφερόντων και επιδοτούμενων «μελετών».

Ο Πολίτης έχει τον πρώτο λόγο. Όχι οι κλειστές πόρτες και οι σκιώδεις συμφωνίες.
Η ανάπτυξη δεν γίνεται με κονσερβοποιημένα σχέδια και αδιαφανείς διαδικασίες.
Γίνεται με συμμετοχή, γνώση και όραμα.